Langzaam maar zeker begin ik me weer normaal te voelen. Het dagelijkse leven gaat toch door he? Zoonlief heeft nog steeds pijn. Tussendoor zelfs nog met spoed naar het ziekenhuis gegaan omdat de pijn zich begon te verplaatsen naar de andere bal. Wederom niks gevonden. Overmorgen krijgt hij weer een onderzoek. Zal ook wel niks uitkomen denk ik zo maar.

Dochterlief heeft te horen gekregen dat haar contract niet verlengd wordt en is dus over anderhalve week werkeloos. Nu valt dat ongeveer gelijk met haar geplande vakantieperiode dus heeft ze mooi even de tijd om iets anders te zoeken. Helaas gaat het met haar studie niet zo grandioos, het zit erin dat ze niet in juli haar opleiding kan afronden. Zonde hoor.

Zelfde geldt voor zoonlief. Doordat hij veel lessen door de pijn gemist heeft, heeft hij 3 vijfen op zijn rapport.. das net wat teveel. Daar hij HAVO 3 al heeft overgedaan, moest ik het zekere voor het onzekere nemen en heb ik hem in moeten schrijven voor een studie op het  grafisch lyceum als mediatechnoloog. Nu is dat ook wel de richting die hij op wil maar dit is een mbo opleiding en hij had liever hbo gedaan. Maar goed… het zij zo.

Ook de nodige problemen op echtvriend zijn werk. Enkele maanden terug was bekend gemaakt dat het bedrijf ging verhuizen en hij mocht niet mee. Met andere woorden.. hij zou zijn ontslag krijgen. 2 weken terug heeft hij idd een kopie van de aanvraag onder zijn neus gekregen. Met ingang van december 2007 was ontslag aangevraagd. Deed zijn motivatie geen goed…Gisteren een gesprek met zijn manager… De directie vroeg zich af waarom ze hem eigenlijk zouden ontslaan??????????????? Maar zijn manager heeft toch een negatief advies gegeven omdat zijn motivatie nou niet bepaald geweldig was..

Bij echtvriend zijn een beetje de stoppen doorgeslagen nu.. hij moet zich nog door een gesprek met de directie heen worstelen maar ziet het absoluut niet meer zitten om bij dat bedrijf te blijven. Kan me er wat bij voorstellen om heel eerlijk te zijn.

Verder ben ik dapper aan het lijnen geslagen, maar dat gaat altijd zo enorm langzaam bij mij.. ik moet heel eerlijk zeggen dat ik mezelf ook niet echt alles ontzeg hoor.. dus het gaat echt met onsjes en een enkele keer een pondje per week.. maar goed… alles wat eraf is, is eraf  zeg ik maar zo…

Waarom zucht je? vraagt echtvriend regelmatig.. mijn antwoord.. ik zou het niet weten..

Weet ik het echt niet?? Ik voel een stukje onvrede binnen in me.. maar waarom? geen flauw idee.. Momenteel heb ik eigenlijk niks te klagen… Er is niks waardoor ik me zo zou moeten voelen. De kinderen doen het prima, ik geniet om te mogen aanschouwen hoe energiek dochterlief haar leven vult. Ik moet lachen om zoonlief zijn cynische humor, (een mix van de scherpe cynische humor van zijn vader en het niet willen kwetsen van zijn moeder) en soms het aandoenlijke onzekere trekje, die hij alleen aan zijn moeder laat zien… het huwelijkleven is ook redelijk… En toch.. ik voel me zo leeg.. en geen flauw idee waarom ik me zo leeg voel… ook weinig zin om iets te doen.. afgelopen vrijdag heeft echtvriend van alles geprobeerd.. zullen we gaan winkelen??? nee.. geen zin.. krijg ik alleen maar last van mijn rug. Zullen we een wandeling maken? Nah.. waarom zou ik… doe ik normaal ook niet.. alleen met de honden uitlaten.. (we zaten op dat moment in de auto dus de honden waren niet in de buurt) Zullen we dan een terrasje pikken??? Hmm.. waarom zouden we.. thuis is er ook drinken…Kort samengevat.. op het eind zaten we alletwee met een lang gezicht in de auto.. echtvriend omdat hij er van baalde dat hij mij nergens toe kon zetten.. en ik omdat ik niks leuks kon bedenken om te doen.

Hier in huis doe ik het hoognodige.. ik stof, stofzuig, haal de vaatwasmachine leeg, kook ook nog een maaltijd voor echtvriend en kinders.. en soms heeeeeeeeeeeeeeeeeeeel soms.. maak ik nog een stukje schoon ook.. niet te veel tegelijk want anders is de energie op.

Ik probeer vrienden, familie en bekenden niet te vergeten. Dus af en toe bel of sms ik, of stuur ik een kaartje…, Niet meer en niet minder. Ik dwing mezelf om 2 x per week met mijn moeder erop uit te gaan.. gewoon wat boodschapjes doen of rondkijken in bouwmarkten..Doe ik niet eens voor mijzelf, meer voor het moedermens.. anders zit ze ook de hele dag maar binnen.. ik ook.. maar ik kies ervoor.. en ik weet dat het moedermens er graag uit is. Maar alles in je eentje doen is ook niet leuk.

Een paar dagen terug hoorde ik het liedje van Van Dik Hout – Zo stil in mij, en bedacht dat het refrein wel heel erg op mij van toepassing was.. het hangt ook al sinds die tijd in mijn hoofd.. omdat het precies aangeeft wat er gaande is met me..

En het is zo stil in mij ik heb nergens woorden voor
Het is zo stil in mij en de wereld draait maar door
Het is zo stil in mij ik heb nergens woorden voor
Het is zo stil in mij en de wereld draait maar door
En het is zo
Stil in mij
Zo stil in mij
Zo stil in mij
Zo stil in mij
Zo stil in mij

Wat is er in hemelsnaam met me aan de hand?

Toen dochterlief 12 was en zoonlief 10, ben ik gescheiden. 7 jaar geleden dus. Al vrij snel daarna kreeg ik wat met echtvriend. Na een half jaar of zo woonden we al samen. Vooral dochterlief heeft het daar best wel moeilijk mee gehad. Zoonlief ook wel maar dochterlief uitte het wat meer. Logisch.. en ook haar goed recht.. tis niet niks wat je allemaal meemaakt als je ouders gaan scheiden. Nu moet ik er bij zeggen.. ik denk echt dat er geen betere scheiding ooit is geweest als die van ex en mij. Zonder ruzie, altijd alles in goed overleg. Zelfs toen hij net het huis uit was kwam hij zeker 3 of 4 keer per week bij ons eten.. en zelfs nu nog blijft hij zo nu en dan eten. 1e paasdag, 1e kerstdag, oud en nieuw… we vieren het altijd samen.

Wat dat betreft heb ik voor de 2 mannen in mijn leven de grootste bewondering. Ex heeft echtvriend gewoon geaccepteerd en echtvriend accepteerde dat hij niet alleen een vrouw en kinderen zou krijgen maar ook een ex. Om heel eerlijk te zijn denk ik dat ik het zelf niet zou kunnen.. als echtvriend mij voor dezelfde keuze had gezet had ik waarschijnlijk gezegd.. of de ex.. of ik.. maar goed.. dat is een ander verhaal.

Echtvriend werd voor de kinderen dus de vriend van mijn moeder.. logisch… en toen gingen we trouwen..dat was wel raar.. want ineens was de vriend van hun moeder hun stiefvader..echtvriend haat dat woord… maar goed.. je kan moeilijk eisen dat ze zeggen dat hij hun vader is… want dat is hij niet. Toch… in de loop der jaren is er wel het een en ander veranderd… zoonlief heeft het altijd met anderen over zijn vader.. daar bedoelt hij echtvriend mee… soms vraagt ie wel eens.. welke vader bedoel je? want ik heb er 2..  Das leuk.. dan zie ik echtvriend glimmen van trots… Dochterlief helaas niet.. regelmatig brengt ze nieuwe kennissen mee naar huis.. hartstikke leuk natuurlijk.. ze stelt ze altijd keurig voor… dat heb ik haar per slot van rekening geleerd.. en trouw zegt ze over echtvriend.. en dit is mijn stiefvader…

Niks mis mee… ik zal er ook niks over zeggen.. maar ik vind het rot klinken.. stiefvader klinkt zo… gemeen??? Stiekem hoop ik wel eens dat ze het ooit over haar lippen heen kan krijgen om hem voor te stellen als haar vader.. aan de andere kant kan ik me ook wel voorstellen dat dat heel moeilijk is.. vooral omdat haar biologische vader nog altijd in het spel is.  Maar misschien kan je wel 2 vaders hebben? Vooropgesteld.. ze zal hem nooit pa, pap, papa, pappie, gaan noemen. Alhoewel zoonlief dat wel eens zegt in een gekke bui… Ik denk dat echtvriend dat ook helemaal niet leuk zou vinden. En ook ik vind dat niet nodig. Komen ze er uit hun eigen mee.. ach waarom niet dan.. maar niet omdat wij dat willen of zo.. Dat is helemaal aan hun.

Nou ja.. de titel zegt het al.. what’s in a name… niks toch???? Ik hoop alleen dat ze ooit wel zal beseffen dat haar stiefvader een vader is geweest in ieder opzicht van het woord…. al ziet ze dat nu misschien wel anders….

Vandaag heeft zoonlief de echo gehad.

Kleintjes worden groot, moeders werd geacht in de wachtkamer te wachten en zoonlief moest alleen naar binnen. Het zou ongeveer een kwartiertje duren. In dat kwartier ben ik 3 jaar ouder geworden volgens mij.

De uitslag komt over een week via de huisarts maar de arts die het onderzoek heeft gedaan heeft al gemeld aan zoonlief dat er niks bijzonders te zien was. Uit ervaring met mijn neef weet ik dat als ze op de echo iets zien, dat er geen tijd meer genomen wordt en dat je de volgende dag op de operatietafel ligt. Ook via verhalen op internet had ik dit al begrepen.

Een pak van mijn en zijn hart dus.

Hij is nog steeds zijn pijn niet kwijt maar zaadbalkanker kunnen we uitsluiten…

In het kader van "laten we asjeblieft wijs zijn" hebben we de woning afgewezen.

We vinden het al met al toch wel erg jammer hoor.. de jeugd was enthousiast, er was veel ruimte voor de honden en het benauwende viel eigenlijk voor 100% mee toen ik nogmaals ging kijken.

Maar geen slimme zet om te verhuizen als je geen geld hebt.. dus blijven we gewoon nog een poosje hier.

Tot vorig jaar, kreeg je hier in de gemeente, als je je aanmeldde voor een huurwoning, het aantal jaren dat je al in een huurwoning woont, mee als wachtjaren. Vorig jaar is dat veranderd. Als pleister op de wonde was er nog een aantal maanden een regeling dat als je je binnen een bepaalde periode inschreef als woningzoekende dat je dan de helft van het aantal jaren dat je een huurwoning bezit mee zou krijgen. Ik woon in mijn huidige huis bijna 14 jaar. En ja.. terzijnertijd wil ik toch wel gaan verhuizen. Eigenlijk zo snel mogelijk. Dus heb ik toch maar gebruik gemaakt van die regeling. Zo kreeg ik 7 wachtjaren mee. Ik kwam er al snel achter dat dat dus niks voorstelt hier.. Je hebt er al gauw 12 nodig om in aanmerking te komen voor een eengezinswoning te komen.

Nieuwsgierig als ik ben, heb ik ook (begin van dit jaar) op een paar huizen gereageerd in andere gemeentes. Bij eentje kwam ik op de 3e plek terecht. Oke.. goed om te weten toch? Mocht de drang heel hoog worden om te verhuizen dan kan ik het altijd in die gemeente proberen. Ter verduidelijking.. ik reageer dus alleen op huizen, die qua woonkamer groter zijn dan degene die ik nu heb, die goedkoper zijn in de huur, en die qua woonoppervlakte minimaal 25 m2 meer hebben dan wat ik nu heb.

Gisteren ontving ik een brief van een woningbouwvereniging die ik niet kende. Dus een beetje verbaasd opende ik hem. Tot mijn grote verbazing werd de woning waar ik als 3e geselecteerd was, mij aangeboden. We zijn direct gaan kijken.. een enorme tuin. Een leuke huiskamer alhoewel ik me afvraag of ie echt groter is dan hetgeen ik nu heb.. ruime slaapkamers.. en een hoekwoning.. ideaal natuurlijk met 4 honden.

Nadeel: het zit in een hofje.. alles dicht op elkaar.. beetje benauwd wordt ik ervan. Voordeel is weer dat je daar niks van merkt als je in de huiskamer zit want de keuken ligt aan de straatkant.

En dan de bijkomende zaken natuurlijk.. er hoeft niks verbouwd te worden of zo, maar wel gewit en geverfd en evt behangen.. (liever structuurverf eigenlijk) Kassa ping.. Er is geen kassa ping hier in huis..

In ons huidige huis zal ook wel het een en ander weer in de originele staat terug gebracht moeten worden.. bijvoorbeeld een muur die we eruit hebben gebroken om de huiskamer groter te maken.. nog meer kassa ping..

Conclusie.. ja.. ik zou best willen verhuizen.. maar nee..  het kan nog niet.. beetje jammer he…

Als ik had geweten dat het zo snel zou gaan dan had ik misschien nog kunnen proberen een spaarpotje te maken.. (waarvan????????) maar ik rekende toch nog op wel minimaal een jaartje of 3 hier wonen.. kleine vergissing dus…

We kunnen natuurlijk eerst het oude huis in de oude staat opknappen en dan verhuizen naar het nieuwe huis zonder er wat aan te doen.. en dan daar later kamer voor kamer onder handen nemen… maar ik ben een trut.. als ik een nieuw huis in ga wil ik een mooi huis.. niet in de oude vergeelde restanten van de vorige bewoners…

Toch nog maar eens erover nadenken.. zo vaak krijg je toch ook weer niet een huis in je schoot geworpen

Is het een winterdip, heb je iets onder de leden of is alles eigenlijk een beetje teveel?

Dat vroeg zij aan me, als reactie op mijn laatste log. Op het moment dat ik las dat ze dat gevraagd had, zat ik met koorts achter mijn pc. Ik had dus duidelijk iets onder de leden. Niks bijzonders.. een doodsimpele keelontsteking, maar heftig genoeg om me goed ziek te voelen. Bij elkaar toch een dag of 5 koorts gehad, en een bijzonder onaangenaam gevoel in mijn keel. Ik moet heel eerlijk zeggen.. ik ben geen prettig persoon als ik ziek ben.. Ik vind mezelf dan enorm zielig en iedereen moet rekening met me houden.. (vind ik) ze moeten rennen en draven voor me en als ze dat niet doen dan ga ik ruzie maken. Om natuurlijk met een huilbui te eindigen want eigenlijk is ruzie maken als je ziek bent helemaal niet leuk. Uiteraard is echtvriend degene die het altijd moet ontgelden. Hij ruimt niet op, hij stofzuigt niet eens even, hij verwacht dat ik met mijn zieke hoofd de vaatwasmachine ga uitruimen. (poeh.. wat een werk he) Dat hij na zijn werk nog de boodschappen gaat doen en daarna gaat koken, daar heb ik het natuurlijk niet over. Das normaal. Ik weet dat ik een akelig mens ben als ik ziek ben.. en toch reageer ik zo.. stiekem heb ik best wel een beetje meelij met echtvriend. Ondertussen ben ik redelijk opgeknapt.. nog steeds hoesten en pijn bij het slikken maar al een stuk minder als een week terug.

Waar ik me wel een beetje druk om maak is zoonlief. Begin december kreeg zoonlief pijn in zijn linkerbal. Naar de dokter geweest. Dokter constateerde een bijbalontsteking. Dat is pijnlijk. Zou ook lang gaan duren. Inderdaad werd de pijn steeds minder en op een gegeven moment weg. Af en toe nog wel steken. Van het weekend vertelde hij mij dat hij af en toe weer pijn kreeg en dat hij zich daar best wel zorgen om maakte. Vooral vanwege het feit dat een neef van hem anderhalf jaar terug zaadbalkanker bleek te hebben. Hij wilde eigenlijk wel "graag" daarop gecontroleerd worden. Dus heb ik een mailtje gestuurd naar de huisarts, situatie uitgelegd, en de huisarts reageerde terug dat via een echo gekeken kon worden of er sprake was van zaadbalkanker. Dus een afspraak gemaakt daarvoor. 20 maart kan hij terecht. Later hoor ik van dochterlief dat zij ‘s nachts haar broer in de keuken was tegen gekomen en dat hij echt heel veel pijn had. Toen ik dat hoorde heb ik de de dokter gebeld en gevraagd of hij toch even langs kon komen. Allereerst voor de pijn en ten tweede.. is het wel goed als we tot 20 maart wachten. Weer is hij helemaal nagekeken en de huisarts kwam tot de conclusie dat zoonlief zich geen zorgen hoeft te maken. Alhoewel een echo geen slecht idee was. Huisarts zag geen reden om spoed achter de echo te zetten. Ook hebben we onze angsten toch wel even besproken, hoewel de huisarts dat allemaal best wel begreep vond ze dat we niet ongerust hoefden te zijn. Dus daar vertrouwen we dan maar op.

Zoonlief zelf is er nog steeds niet gerust op. Ik heb hem verteld dat als de huisarts maar enigszins het vermoeden had dat er wat was dat hij nu al in het ziekenhuis had gezeten. Referend naar zijn neef die naar de dokter ging en een dag later al op de operatietafel lag. Ik geloof dat dat hem wel wat vertrouwen heeft gegeven.

Typerend vind ik het zelf wel dat zijn vader (mijn ex dus) 10 jaar lang met hetzelfde soort klachten heeft gelopen. De gekste onderzoeken heeft hij ondergaan. En er was steeds niks aan de hand met zijn euh.. lomp gezegd.. ballen.. pas na 10 jaar bleek dat er iets met zijn heup was wat uitstraalde naar de bal. Ik heb het wel de dokter verteld, maar zij zei dat ze er nog niet vanuit ging dat ze die richting op moest denken. Maar dat het wel iets was wat we in ons achterhoofd moesten houden.

Nou ja, het zal wel, zij heeft er verstand van. Ik niet… en dus ga ik er vooralsnog vanuit dat er geen enge dingen aan de hand zijn met zoonlief.

De bruiloft is zonder vervelende incidenten verlopen. Nicht en ik hebben elkaar zelfs nog de hand geschudt. Dat is dan ook al hoor, we hebben geen woord gewisseld. Neven hadden het leuk voor elkaar. Zus is nu op huwelijksreis naar Mexico. (geloof ik) In ieder geval ver weg.

Ik ben moe.. zo ontzettend moe. Totaal geen puf om ook maar iets te doen. Ook geen zin in leuke dingen. Ik mis de energie… mijn benen voelen al dagen aan alsof ik een marathon gelopen heb.. en eigenlijk wil ik alleen maar liggen en slapen.. mijn bed in en er gewoon een week niet uitkomen of zo.. dat lijkt me wel wat.

17 jaren oud is hij. Sinds 1-1-2007 tot over zijn oren verliefd. En volgens mij is de liefde wederzijds. Alhoewel hij met nadruk steeds verteld dat ze "niks" hebben. Waardoor ik me dan wel afvraag waarom ze dan wel zoenen, elkaar opzoeken, innig verstrengeld op de bank zitten. Verliefd op elkaar zijn….

Maar goed.. De tijd dat ik 17 was ik ook 25 jaar geleden dus misschien is er een boel veranderd in de tussentijd.

Terug naar het verhaal… hij is dus 17, doet Havo 4, had eigenlijk al in 5 moeten zitten maar als je een jaar leeft als god in frankrijk en niks aan je huiswerk doet, dan heb je dikke kans dat je het jaartje nog een keertje over mag doen. En dat gebeurde dus in de derde.

Hij zit nu dus in de 4e, profiel natuur en gezondheid. Hele gezondheidsgebeuren interesseert hem voor geen meter maar natuur en techniek was net iets te hoog gegrepen met wiskunde.

Over enkele maanden/weken.. weet ik veel wanneer dat precies gebeurt. Zal hij zijn definitieve examenpakket moeten maken.. en meneer weet dus nog steeds niet wat hij wil gaan worden. Of eigenlijk weet hij het wel maar hij weet niet goed wat zijn toekomstperspectieven daarin zijn. Hij wil namelijk computergames programmeren en designen.. of zo iets.

Dus mama neemt zoonlief op 8 februari maar aan de hand mee naar een beroepenmarkt. In de hoop er dan achter te komen wat zijn perspectieven zijn in dat beroep. Wat hij wel weet is dat hij dan naar de HBO moet.. maar verder??????

Soms praat hij zo volwassen, hij drinkt niet, hij rookt niet, gaat eigenlijk maar weinig uit. Is niet zo’n feestbeest. Hij heeft enorm veel verantwoordingsgevoel.. maar wat ie nu eigenlijk wil en moet doen??? Dat is een groot raadsel voor hem.. en daar ik hem het laatste schooljaar expres zijn eigen gang heb laten gaan.. en nu zie dat ie er echt niet uit kom.. moet ik hem maar even helpen…

Daar ben je immers moeder voor???

Ik heb dus een zus, 46 is ze. Ze heeft 3 kinderen. 1 zoon van 23 en een tweeling van 22. Zus gaat dus  9 februari trouwen. Voor de 2e keer. Haar eerste vraag aan mij was of ik haar getuige wilde zijn.. Met alle liefde heb ik ja gezegd. Een paar maanden later vroeg ze aan me of ik ceremoniemeester wilde zijn. Ze had een boel vertrouwen in mijn organisatietalenten. Ik heb gezegd dat ik dat wel wilde zijn.De bruiloft kwam steeds dichter bij. Omdat het haar 2e keer was ging ik ervan uit dat zus niet zo zat te wachten op de flauwe sketches en ABC’tjes en liedjes..Een paar weken terug was ik bij haar om het een en ander door te nemen. Geen flauw idee wat er precies gezegd werd, maar het werd me ineens duidelijk dat het bruidspaar in spe, teleurgesteld zouden zijn als er niks gedaan werd met hun bruiloft.

Oke.. hint is doorgekomen.. en als ceremoniemeester doe je daar natuurlijk wat mee. Dus thuis een mailtje gestuurd naar de 2 zonen en dochter. Zijn jullie nog van plan wat te doen op de bruiloft van jullie moeder? Van de heren kwam geen antwoord.. wel van de dochter.. die zag dat eigenlijk niet zitten. MAAAARRRRRRRRRRRRRRRR… het vriendinnetje van een van haar broers kon goed zingen en misschien kon die wel een mooi liedje zingen. Daar zou haar moeder vast wel blij mee zijn. Ik moest er verder maar contact met vriendinnetje over op nemen. Ik had me voorgenomen dat ook te doen. Ik ken zus wel zo goed dat als er alleen een liedje gezongen werd dat zus het een beetje weinig gevonden had dus samen met mensen van een forum waar ik veel kom, ben ik gaan brainstormen. En daar kwamen leuke dingen uit. Dus had ik me al voorgenomen om mensen te ronselen om die maffe dingen te kunnen doen. Eentje had ik er al.. mijn eigen dochter..

Een week of 2 later komt dochterlief (de mijne) vriendinnetje tegen. Ze praten een beetje over de bruiloft. En toen bleek dat de heren in ieder geval het best wel leuk zouden vinden om wat te doen. Dus dochterlief meld dat aan mij. Dus ik heb de heren, de vriendin, en zelfs toen nog de dochter van de bruid een mail gestuurd met de plannen die ik had. Allebei de zonen wilden wel wat doen. De een een flauw spelletje met ze en de ander een nog flauwere speech. Afgelopen weekend bedacht ik tot mijn grote schrik dat de bruidegom ook nog een dochter heeft dus ook die nog even snel gevraagd of ze wat wilde doen. En ja hoor.. dat wilde ze wel.. pfffff… nog wat bedenken dus.. de dochter van de bruidegom is 13.. daar kan je natuurlijk nog niet al te veel inbreng van verwachten.

Afgelopen week heb ik het spelletje en de speech verder uitgewerkt en opgestuurd naar de heren.  Ze reageerden er leuk op.

Ik kreeg zelfs een mailtje van de dochter van de bruid terug.